Predsednik udruženja Vinski putevi Srbije, autor izložbi o istoriji vinarstva i vinogradarstva Srbije, autor i izdavač više knjiga i vodiča sa vinsko-turističkom tematikom i autor i realizator projekta Signalizacija na vinskim putevima Srbije. Od 2024. godine osnivač je i vlasnik muzeja vina "Zlatna kruna" u Topoli, na Oplencu.
Vinogradarska zadruga u Sićevu jedna je od najstarijih, najuticajnijih i najdugovečnijih u istoriji srpskog zadrugarstva. Zvanično osnovana 12. decembra 1928. na inicijativu Blagoja Pavlovića, tada čelnog čoveka Sićevačke nabavljačke zadruge, neprekidno je radila skoro osam decenija, uspevši da prebrodi burna vremena, ratove, ekonomske krize, kao i promene političkih sistema i modela poslovanja.
Krajem 19. veka vinogradarsko-vinska scena u Knjaževcu nije se puno razlikovala od drugih u tadašnjoj Kraljevini Srbiji. Skoro svi ugledni Knjaževčani posedovali su vinograde u ovoj regiji poznatoj po vekovima starim zasadima vinove loze.
Postoje vina koja se pamte po ukusu, vina koja ostanu upisana zbog velikih berbi i etiketa koje kolekcionari traže čitav život. A postoje i ona retka, gotovo nestvarna vina, koja u sebi nose priču veću od podruma, vinograda i vremena.
Osnivačkim ugovorom overenim 28. februara 1860. godine od strane Carskog poljoprivrednog društva i Manastira Klosternojburg, osnovana je Škola za vinarstvo i voćarstvo, prva te vrste u svetu.
Tokom prvih decenija 20. veka, u Sremskim Karlovcima, su se svake jeseni u vreme berbe mogle videti nepregledne kolone vinogradara koji svoje grožđe dovoze u ulicu Svetozara Markovića, u dom porodice Kostić. Posle prerade, koja se obavljala najsavremenijom opremom u to vreme, vino je završavalo u jednom od dva ogromna laguma na istom imanju.
Zbog dobre saobraćajne povezanosti i ogromnog tržišta, Beograd je krajem 19. i početkom 20. veka, pružao veliku šansu vinskim i rakijskim trgovcima iz čitave zemlje. Među najbrojnijim bili su oni iz Smedereva i okoline.
